Blogs

 

12 apr 2011, 15:26 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE Safari[/p] [/p] Het is weer mooi weer en dat betekent voor mij dat het foto seizoen weer begonnen is. Vanaf halverwege april tot eind september is het foto seizoen en verdedig ik als een ware leeuwin mijn kroost tegen toeristen met een foto camera. Dit gaat meestal als volgt; ik fiets met mijn schattige kindertjes door de binnenstad van Amsterdam richting een park, speeltuin, zwembadje of dierentuin. We stoppen bij een stoplicht of staan even stil omdat er speen zoek is, en dan komen ze. Meestal zien we hoe een stel uit de VS, Frankrijk, Spanje of Engeland ons, hun prooi, nadert. Ze smoezen, fluisteren en overleggen tot dat zij haar goedkeuring geeft en hij dichterbij komt. Op dit moment heeft de leeuwin het stel al een tijdje geobserveerd en vreest dat haar welpjes aangevallen zullen worden door duizenden mega pixels. De leeuwin die ondertussen het verkeer en haar welpjes in de gaten probeert te houden ziet hem zijn lens op haar gezin richten en voelt haar woede opkomen en haar hart in haar keel bonzen. Ze begint nee te schudden en schreeuwt in haar beste Engels dat hij geen foto’s van haar kinderen moet maken. De jager voelt zich betrapt, laat het fototoestel weer voor zijn gezette middelbare -leeftijd -buik hangen en wijst naar het dichtstbijzijnde historisch pand en wenkt dat hij van plan was om dit architectonisch hoogstandje vast te leggen in plaats van de kindertjes in de bakfiets. De leeuwin ontspant even maar als ze dan weer kijkt ziet ze hoe het apparaat wederom naar haar kleintjes is gericht. Ze werpt nog een boze blik en dat is het groen en tijd om boos en verbaasd over de volharding van de jager weer verder te fietsen. U zult zich afvragen wat er mis is met een foto. Niks natuurlijk zolang ik beslis wie er een foto van mijn kinderen heeft. Misschien ben ik ouderwets, te gesteld op mijn privacy of gewoon raar maar ik vind het niet meer dan normaal dat je vraagt of je een foto van iemands zijn kinderen mag nemen, vooral als je toch voor diegene zijn neus staat. Maar goed deze woede tegen toeristen met fototoestellen in de buurt van mijn kinderen is overgeslagen op het oudste welpje. We stonden voor een stoplicht op de Dam onderweg naar Artis. “Mamma die meneer maakt een foto van ons, dat willen we niet, toch?” [/i]De leeuwin realiseerde zich op dit moment maar weer eens dat kleine welpjes alles over nemen van hun soms zonder aanleiding op haar hoede chagrijnige moeder en besloot het gevecht tegen de jagers op te geven en volgende keer samen met haar welpjes naar het vogeltje te lachen.[/p] [/p] Blanca[/p]


› Meer...

Grote stapjes, kleine stapjes...

4 apr 2011, 14:05 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Een belangrijke gebeurtenis verdient een grootste openingzin, dus daar gaan we:
‘Ze loopt, ze loopt’ riep Peter vanuit de huiskamer naar me, terwijl ik in de keuken een tarte tatin aan het bakken was.
Toen ik eenmaal arriveerde zat ze echter alweer met haar blokkenstoof te spelen. Ronja leek niet echt onder de indruk van haar zojuist genomen drie stapjes. Nu, een week later, banjert ze vrolijk heen en weer door het huis. We laten haar van papa naar mama lopen terwijl we wijdbeens op de grond zitten en ontvangen haar met open armen en veel applaus. Zij klapt ook in haar handjes en straalt van trots; een glimlach van oor tot oor. Het is alsof ze denkt: Eindelijk! Als haar benen het even begeven kruipt ze stellig naar een stoel om zich weer op te trekken en daar gaat ze weer. Tot ze haar evenwicht verliest en haar val gebroken wordt door haar luier. *Plof*
Ronja heeft de gave om dingen voor het eerst te doen op markante momenten.
Zo zette de bevalling in tijdens de nacht dat het kabinet viel en begon ze te kruipen op Prinsjesdag. De ‘loop-première’ kregen we op de eerste dag van de lente. Waarschijnlijk hebben we deze traditie zelf in gang gezet doordat we de zwangerschapstest op Vaderdag deden.
De verloskundige zei tegen me: ‘Tijdens de zwangerschap wil je dat je kind gemiddeld is, daarna niet meer’. Maar of wij dat nou wilden of niet, Ronja kreeg volgens het boekje met precies 6 maanden haar eerste tand. En nu loopt ze met 13 maanden terwijl ik overal lees dat peutertjes dat tussen de 12e en 14e maand gaan doen. Echter, ik vind haar niet gemiddeld. Zoals een goede ouder betaamt vind ik Ronja het meeste bijzondere meisje ter wereld. Toen Peter, die Ronja ook het meeste bijzondere meisje op aarde vindt, deze gevoelens met zijn moeder deelde, zei zij: ‘Ja, maar dat vinden alle ouders’. Waarop Peter stralend van geluk zei: ‘Ja, ik denk ook dat álle ouders Ronja het meeste bijzondere meisje op aarde vinden’.
Ronjas loopkunsten vergen een geheel nieuwe beveiligingscheck door het huis. De hoeken van de tafel zijn inmiddels voorzien van bumpers en alle stopcontacten zijn voorzien van een beschermplaatje. Het traphekje voor de keuken hadden we al in gebruik. Nu Ronja kan lopen vindt ze het fantastisch om in de keuken te gaan staan en vervolgens het hekje dicht te doen, zodat ik er niet meer in kan. Ik moet natuurlijk opvoeden en duidelijk maken dat ze écht de keuken niet in mag.
En dat ga ik heus doen.. morgen, of volgende week...
Eerst nog even genieten van hoe ze lopend schaterlacht als ze mama in ‘de rest van het huis’ opsluit.
Roos


› Meer...

29 mrt 2011, 21:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Twee[/p] [/p] Ongeveer een jaar nadat Lou was geboren waren we het er helemaal over eens dat we graag nog een kindje wilden. Toen ik zwanger was van Concha waren het vooral de horror verhalen over gezinnen met twee jonge kinderen die overheersten. Overspannen ouders die niet meer sliepen en vooral pasgeboren huilbaby’s in combinatie met op het terroristische af jaloerse peuters die nog alleen maar driftbuien hadden. Ik heb geprobeerd me niks aan te trekken van deze praatjes en hoopte op het beste. Het zijn immers altijd de ellendige verhalen die mensen graag vertellen. Een babbeltje over een harmonisch gezin waarbij alles goed gaat overleeft het niet lang langs de rand van de zandbak. En toen was het zover, ze was geboren. Natuurlijk sliepen we minder en was er opeens een baby in huis die huilde maar gelukkig viel het allemaal mee. Lou leek niet erg onder de indruk van wat er allemaal gebeurde. Het was wel even wennen voor hem dat hij de aandacht van zijn ouders moest delen, maar al snel had hij door dat als de baby moest drinken hij dan het beste een boekje kon gaan lezen en dat een speen goed hielp tegen een krijsend zusje. De eerste weken waren gek, opeens was ze er en onze routine was even zoek. We bleven kalm en de routine kwam als vanzelf weer terug. Al snel was het of het altijd zo was geweest, met z’n vieren. Uiteraard is het niet altijd koek en ei als ze allebei per se dat ene poppetje willen, of wanneer er gevochten wordt om een halve soepstengel. Maar het is duidelijk dat ze elkaar lief vinden en dat ze zich niet kunnen voorstellen dat de ander er niet zou zijn. En nu ze achter elkaar aan rennen en Concha haar grote broer nadoet en Lou zijn zusje beschermt, dringt het steeds beter tot me door dat ze samen opgroeien en dat ze samen straks jeugdherinneringen zullen hebben. Voor hen zal er geen verleden zijn zonder elkaar. Ze zullen elkaar hebben om de onbedoelde trauma’s die hun moeder ze heeft bezorgd te kunnen bespreken en wie weet worden ze ook vrienden. Het klinkt wat melancholisch maar als jong kind heb ik altijd een broertje of zusje gewild en nu zie ik weer waarom. [/p]


› Meer...

De Bakfiets

18 mrt 2011, 12:50 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel


Er waren twee dingen die veel van mijn (nog) kinderloze Amsterdamse vrienden zeiden toen ik zwanger was:

Nu gaan jullie zeker ook verhuizen naar Almere.Oh, en dan kopen jullie dus ook een bakfiets.


En vandaag hebben ze deels gelijk gekregen. Wij hebben een mooie zwarte bakfiets gekocht. Niet een kleine, nee de Grote. Na een wiebelige testrit, inclusief een bijna botsing met een stilstaande auto, wilde we het kleinere model kopen. Maar de fietsenverkoopster zei dat groeiende kindjes een boel bagage en vriendjes verzamelen, en dat overtuigde ons.

Dus namen wij de Grote bakfiets; zodat we over een paar jaar een heel kinderpartijtje in één keer naar de geitenboerderij in het Amsterdamse Bos kunnen verkassen. Ook kochten we een bijpassende grote bel die heel hard DINGDONG doet, zodat men weet dat er een Grote bakfiets aankomt. (‘Aan de kant, aan de kant!’)


De fietstocht naar huis verloopt wonderwel een stuk stabieler dan de testrit. Ik kom erachter dat de Grote bakfiets in de derde versnelling een stuk minder vernielingsdrang heeft en ik durf zo waar een brug op (en af) te rijden. Ik ontwijk een ambulance en steek een drukke straat over. Dit gaat goed! De adrenaline raast door mijn lichaam. Ik besef me dat dit over een tijdje de normaalste zaak van de wereld gaat zijn, maar vandaag maken we als toerist in eigen stad foto’s op een Amsterdams bruggetje. Kijk ons eens stralen met onze mooie nieuwe bakfiets.


Eenmaal thuis loeren we om de 10 minuten uit het raam. ‘Staat hij er nog?’ In de fietsenwinkel werden we gewaarschuwd voor de levendige handel in gestolen bakfietsen op internet.

De bakfiets heeft in Amsterdam de reputatie bereden te worden door yuppen uit kindvriendelijke buurten als Oud-Zuid of IJburg. Bakfietsende moeders hebben King Louie jurkjes aan met een elegant hakje, de bakfietsende vader stuurt met zijn ene hand en bedient met de andere zijn iPhone. Hun kinderen hebben bloemen in het haar en voeren gesprekken over hun dans- en muzieklessen.

En daar zitten wij dan achter ons raam; driehoog achter in de Baarsjes. De buurt die een paar jaar geleden door een studiegenoot bestempeld werd als de getto van Amsterdam. We hebben onze Grote bakfiets met twee sloten vastgemaakt en veilig toegedekt onder zijn regenscherm, maar hij staat daar wel heel alleen buiten. Zou hij er morgen nog zijn?


Roos


› Meer...

Verstandig

16 mrt 2011, 22:06 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE Ik ben negenentwintig en heb twee kinderen, ja u leest het goed: negenentwintig en twee kinderen. Daar komt ook nog bij dat ik twee weken geleden ben afgestudeerd, ja inderdaad pas twee weken geleden en dat terwijl ik, ja inderdaad al negenentwintig ben. Ik ben niet de doorsnee twintiger. Op de faculteit der geesteswetenschappen ben ik maanden lang aangestaard toen ik daar met een zwangere buik tijdens pauzes chocolademuffins naar binnen werkte als of mijn leven ervan af hing. En dat aanstaren kwam volgens mij toch vooral door die buik en niet zo zeer door het schransen. Trouwens dat schransen gebeurt bij mij ook zonder zwangerschap en dan uiteraard met minder enthousiasme maar dat terzijde. Het laatste tentamen dat ik maakte tijdens mijn eerste zwangerschap maakte ik op het opklaptafeltje naast mij omdat mijn buik zo dik was dat het tafeltje vóór me niet uitgeklapt kon worden. Of het niet zwaar was studeren en moeder zijn, is de meest voorkomende vraag die mij de afgelopen drie jaar is gesteld. Niet zwaarder dan wanneer ik had gewerkt denk ik, aangezien ik een studie heb voltooid die erg leuk was en waarmee ik helaas geen baan kan vinden maar die me wel de vrijheid gaf om te werken wanneer ik wilde. Van een traditioneel studenten leven is bij mij nooit sprake geweest, die heb ik geloof ik meer tijdens mijn middelbare schooltijd beleefd, dus daar heb ik geen afscheid van hoeven te nemen na de uitslag van de predictor. Uiteraard was ik een vreemde eend in de bijt op de UvA. Maar gek genoeg maakten mijn zwangerschappen mij eerder tot een rebel binnen de academische wereld dan tot een duffe huismoeder. Kinderen krijgen was iets wat mijn medestudentes graag wilden maar niet durfden of wilden tot dat ze een zekere toekomst hadden. Bij die zekere toekomst heb ik nooit stilgestaan, niet bij mijn studiekeuze en ook niet bij het bepalen van wanneer ik het beste moeder kon worden. Wat die laatste keuze betreft ben ik blij dat ik niet te verstandig ben geweest. [/p] [/p] Blanca[/p]


› Meer...

3 redenen waarom 30 worden voor mij geen drama is.

8 mrt 2011, 13:34 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Dertig worden lijkt een onheilspellende gebeurtenis te zijn als ik mijn leeftijdsgenoten mag geloven. Waarom? Twintiger zijn is zo lekker vrijblijvend. Als je 30 wordt begint de ellende. Je wordt oud en keuzes en dilemma’s dringen zich aan je op.
Ik nader de cruciale grens, maar ben de rust zelve.

1.

Vorig jaar was ik op mijn verjaardag hoogzwanger en prevelde ik tegen mijn ongeboren dochter dat ze die dag moest blijven zitten waar ze zat. Ze bleek gehoorzaam maar melde zich de volgende dag tijdens het ochtendgloren en ’s middags was de geboorte van Ronja een feit! Ik heb het idee heb dat ik vijf jaar ouder ben geworden in plaats van slechts een.
Het afgelopen jaar heb met grote ogen en stralend van trots gezien hoe zij leerde eten, kruipen, klappen en dansen. Ik ben er tot in het diepst van mijn ziel van overtuigd dat er niemand zo fantastisch is als Ronja. Ik ben kortstondig gefrustreerd geweest toen alle gelukzalige en onaangename clichés, tegen welke ik me jaren had verzet, waar bleken te zijn. Ik zou toch nooit zo’n week moedermens worden! Ook de uitgemolken waarheden over slaaptekort en doorkomende tandjes kwamen uit, en brachten de voorspelde dalen, wanhoop en tranen. Maar eerlijk is eerlijk, inmiddels zitten we weer aardig op de rit.
Ik heb me met mijn tere moederhart verzoend en geniet. Voor het afgelopen jaar heb ik echter maar twee woorden: Intense achtbaanrit. En Ronja’s treintje raast vrolijk door, dwars door onze dagen en nachten heen. Misschien dat na mijn dertigste verjaardag mijn gevoelsmatige en mijn daadwerkelijke leeftijd weer wat dichter bij elkaar liggen.

2.

Ik word dertig, zij wordt een. Dit jaar vallen onze verjaardagen allebei mooi in het weekend; ik heb de zaterdag, zij de zondag. En het volgende staat vast: de eerste verjaardag van Ronja moet groots gevierd worden.
Doordat we zo dicht op elkaar jarig zijn, zullen wij naar verwachting in ieder geval de komende 12 jaar vastzitten aan combinatiefeestjes. De verjaardagen van lang vervlogen tijden met bier en dansen tot in de nachtelijke uurtjes, staan in bizar contrast met het door ons geplande middagje ‘Oud Hollandsche koffie, thee en taart’.
Het aparte is dat we het al weken slechts over het verjaardagspartijtje van Ronja hebben. Niets geen combinatiefeestje dus. Soms probeer ik mijn man, als onvolwassen twintiger die ik nog ben, te verbeteren door getergd te zeggen: ‘Ik word die zaterdag eerst nog dertig hoor’. Maar mijn woorden lijken in een diepe echoloze put te vallen. En dat is prima, ik vind ook dat het haar feestje is.
Dertig worden is volgens mijn moederbrein geen mijlpaal maar eerder een hectometerpaaltje. Een heel mooi versierd en degelijk hectometerpaaltje, dat wel.
Maar een éérste verjaardag, dát is pas een mijlpaal.

3.

Nienke Wijnants schreef een boek over het dertigersdillema. Toen ik in het derde trimester van mijn zwangerschap zat, was zij te gast in een programma van BNN over deze nieuwetijds ziekte. De (aanstormende) dertigers zijn een generatie die opgegroeid is in een samenleving waarin meer en meer mogelijk werd en waarin alles voor handen was. Nu de dreigende dertigersgrens nabij komt of overrompeld heeft, slaat de keuzepaniek toe.
Wat te kiezen uit tientallen, misschien wel honderden mogelijkheden; kinderen of carrière, reizen, trouwen, een jaren dertig woning of toch maar een woonboot? Hoe bereik je perfectie? Wat als ik de verkeerde keuze maak?
Chantal Jansen en Ruben Nicolai vroegen Nienke Wijnants wat nu de remedie was tegen deze dertigers depressie. Zij antwoordde: Toch gewoon een keuze maken en vanuit daar verder zien. Tevreden aaide ik over mijn dikke buik.
Of ik echt een baby wilde? Ik had geen flauw idee. Maar als inmiddels bijna dertiger kan ik zeggen dat het doorhakken van de kinderknoop de beste keuze is die ik in mijn leven gemaakt heb.


Vriendelijke dertigers groet, Roos


› Meer...

WK actie: win een oranje EasyWalker Sky

10 mei 2010, 14:15 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

WIN EEN ORANJE EASYWALKER SKY KINDERWAGEN!
Doe mee met onze WK 2010 actie en wie weet loop jij wel met deze oranje EasyWalker kinderwagen met oranje voetenzak en verzorgingstas tijdens het WK 2010.
Hoe werkt 't?

Maak de volgende slogan af:

I geboortewinkel.nl, omdat .....................
De meest leuke en originele inzending wint! Je kunt je inzending mailen naar: wk2010@geboortewinkel.nl. Vermeld je naam en adres!Deze actie loopt t/m 10 juni 2010. Op 11 juni 2010 wordt de winnaar bekend gemaakt. De winnaar krijgt per email van ons bericht.







› Meer...

Kinderombudsman

10 mei 2010, 11:47 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Kinderen zijn kwetsbaar. Wie komt op voor hun belangen?
Vandaag bespreekt de Tweede Kamer het initiatiefwetsvoorstel kinderombudsman. Meer dan twintig jaar wordt er al over gediscussieerd. Driemaal heeft het VN Kinderrechtencomit?n Gen? Nederland opgeroepen zo’n kinderombudsman te realiseren. Na de laatste keer, in 2009, vertelde minister Rouvoet nog vol trots aan het Comit?at het er nu echt snel van ging komen.
Bedreigd
Helaas wordt de komst van de kinderombudsman bedreigd door de verkiezingen en bezuinigingen. Een deel van de Tweede Kamer lijkt nog altijd niet overtuigd van het belang van een kinderombudsman. Wat moet er nog meer gebeuren om deze partijen te overtuigen?
Per jaar krijgen 50 tot 60 duizend kinderen te maken met een scheiding van hun ouders. Veel scheidingen verlopen niet soepel. Het gebeurt meer dan eens dat over het hoofd van het kind de ouders hun geschillen uitvechten en het kind klem komt te zitten. Wie luistert er naar dit kind?
Jaarlijks worden honderden uitgeprocedeerde asielkinderen op straat gezet. De Raad voor Europa verweet Nederland onlangs nog hiermee mensenrechten te schenden. Een kind op straat kan niet naar school, heeft geen vriendjes en loopt grote risico’s blijvend beschadigd te raken. Wie neemt het voor dit kind op?
De berichten over seksueel misbruik van kinderen thuis, op school of in een gesloten instelling zijn niet meer te tellen. Ze maken pijnlijk duidelijk dat kinderen kwetsbaar zijn. Ook op andere gebieden kunnen kinderen in de knel komen Wie komt op voor hun belangen?
Knel
Ook op andere gebieden kunnen kinderen in de knel komen en worden hun rechten geschonden. Denk aan het onderwijs, de jeugdzorg, gehandicapte kinderen, kinderen die in armoede opgroeien. Nederland is een rijk land. Het is verontrustend dat zo’n land, dat zegt kinderrechten serieus te nemen, nalaat een kinderombudsman in het leven te roepen. Alle landen om ons heen hebben dat wel gedaan; 40 om precies te zijn.
Een kinderombudsman komt op voor de rechten van kinderen. Het is iemand die kinderen, jongeren en volwassenen helpt bij vragen over kinderrechten. Die oplet of iedereen kinderrechten respecteert. Die het beleid voor kinderen toetst aan de vraag of hun belang het uitgangspunt was. Die de politiek scherp houdt bij het stellen van prioriteiten en door zijn klachtenfunctie een goed overzicht heeft over wat goed en fout gaat.
Mentaliteitsverandering
Een kinderombudsman bewerkstelligt een mentaliteitsverandering in het denken over kinderen, zo zien we in de landen die ons voorgingen. Iedere burger gaat zich realiseren dat kinderrechten gerespecteerd moeten worden en dat schendingen aangepakt worden. Dat kinderen geen burgers-in-de-maak zijn, maar volwaardige medeburgers-in-degroei.
Het Kinderrechtenverdrag geldt sinds 1995 in Nederland. Of je neemt kinderrechten serieus en je zorgt voor een, bij wet ingestelde, kinderombudsman. Of je hebt het niet langer over kinderrechten en accepteert de nadelige gevolgen op termijn.
Jan Bouke Wijbrandi,Sjoera Dikkers werken bij Unicef Nederland, Defence for Children
bron: volkskrant.nl


› Meer...

Weleda Verwenweken

10 mei 2010, 11:47 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel




Weleda verwenweken!
Tweederde van de Nederlandse vrouwen vindt dat ze zichzelf wat vaker mag verwennen. Daarom introduceert Weleda de Weleda Verwenweken. Deze lente staan deze bijzondere weken in het teken van mama's en baby's.
Uit onderzoek* blijkt dat ruim de helft van de Nederlandse vrouwen maar moeilijk tijd voor zichzelf weet te vinden tussen werk, kinderen, partner, familie, vrienden en sociale activiteiten door. Vooral moeders vinden dit lastig. Daarom staan de Weleda Verwenweken deze lente in het teken van mama's en baby's.

Met de Weleda Verwenweken laten we je ervaren dat een klein moment voor jezelf al een wereld van verschil maakt. Verwen je baby met 100% natuurlijke Weleda Babyproducten en Weleda verwent jou met een gratis verwendouche 20 ml**. Bij aankoop van een Weleda Babyproduct maak je bovendien kans op een professionele fotoshoot van je baby.
Alle actieproducten zijn natuurlijk te koop bij De Geboortewinkel. Klik hier om te bestellen!
Bovendien verwennen wij je via De Geboortewinkel nog meer. Want via onze Klik & win actie maak je kans op 1 x Weleda verwenbehandeling en 10 x Weleda lavendel ontspanningsbad!




*Onderzoek door Offley Port onder 500 Nederlandse vrouwen

**Gratis verwendouche 20 ml bij: Calendula Billenbalsem, Calendula Bodycrème, Calendula Bodymilk, Calendula Iedere Dag Olie, Calendula Crèmebad, Calendula Welterustenbad


› Meer...