Blogs

 

Tweede Zwangerschap

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Vanmorgen werd ik wakker van een klein meisje dat naast me een mantra van nieuw verworven vocabulaire zat op te dreunen: ‘Bus, trein, auto rijen, toren, bed, bloem, boot, huis, komkom, boem, mais, broodje, kaas, eten, poppetje, sgoen, beer, konijn, neus, teen, buik, BEEBIE, BEEEEBIE’. Nog voor ik echt wakker ben wordt de deken van mijn lijf gerukt en wordt mijn buik bedolven onder de kusjes. ‘Beebie, meisje, zusje’, Ronja heeft volgens mij geen flauw idee wat er zich echt in mijn buik afspeelt maar ze is dol op de commotie die hij te weeg brengt. Papa aait erover heen, de verloskundige voelt er aan en houdt er tikkende apparaatjes tegenaan en de rest van de mensheid heeft het telkens over mama’s grote buik.

Het is goed dat Ronja me regelmatig op mijn groeiende buik wijst, want het klopt wat ze over een tweede zwangerschap zeggen: Je doet hem er een beetje bij. Zo zit ik gisteravond wat versuft bij zwangerschapsyoga. Na een half uurtje rekken en strekken zegt de docente: ‘Ga met je adem naar je kindje’. Mijn hersens knarsen, ‘Kindje... Kindje.. Ohja, ik ben zwanger’. Mijn aandacht gaat even helemaal niet naar mijn baby, maar naar de verwondering over mijn warrigheid. Wat zou ik anders doen op deze stormachtige herfstavond tussen tien andere dikke buiken? De rest van de avond focus ik me met grote intensiviteit op het ongeboren meisje dat in mijn buik rondzwemt. Ze lijkt nog een beetje beledigt want ik krijg niet direct een reactie op mijn plotselinge avances.

Alles gaat sneller deze zwangerschap; de weken, de spierverweking en hopelijk straks ook de bevalling. Volgens de verloskundige komt dat laatste ook wel goed; tijdens ons eerste weerzien zei ze dat zij die een tweede zwangerschap aandurven, beloond worden met een snelle ontsluiting en een vlotte uitdrijving. Na deze plastische aanmoediging liepen we ietwat onthutst naar huis. De bevalling, die waren we voor het gemak ook even ‘vergeten’....

Roos



› Meer...

Naar School

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE

Vandaag was het zover, Lou’s eerste schooldag. De afgelopen weken vroeg iedereen of hij er zin in had. En gebruikte vrienden en familie vooral het woord spannend. Zijn antwoord was altijd dezelfde: geen zin. De keuze voor het woord spannend was niet echt de goede. Elke keer als het S woord weer viel keek hij bedenkelijk en een beetje angstig. Lou associeert spannend met eng, en het is echt de allerliefste jongen van de hele wereld maar het is niet echt een held (net zoals zijn moeder).

Ik denk dat hij een eng gebouw voor zich zag waar een mevrouw op hem zat te wachten en waar er allerlei enge spannende dingen gebeurde, niet echt iets waar je zin in hebt dus. Ik had dan ook allerlei ramp scenario’s in mijn hoofd van een huilende Lou die zich vast hield aan zijn vaders been terwijl deze weg probeerde te komen richting de uitgang. Of Lou die een dag lang niks durf te zeggen en met een pruillip alleen nog maar nee kan schudden.

Maar u raadt het al ik had het gelukkig helemaal mis. Hij heeft zich nog wel een paar tellen achter de lange benen van zijn vader verscholen. Maar na een paar minuten had hij al zijn naam herkend op een van de stoelen en ging hij erop zitten. Even later nadat de juf een stukje uit een boek had voorgelezen durfde hij al in de kring te zeggen dat het gekozen boek niet echt iets voor hem was. Hij heeft ook onze vakantie in Frankrijk uitvoerig besproken.

Het enige wat hij jammer vond was dat hij tussen de middag naar huis moest om een boterham te eten. Ik heb net zoals mijn dappere zoon er weer alle vertrouwen in.


Blanca

› Meer...

Het is een meisje!

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

We krijgen meisje! Een tweede dochter. Volgens de echoscopiste was er geen twijfel mogelijk. Ze trappelt al flink en reageert net als Ronja destijds erg enthousiast op de warme chocolademelk die ik in mijn buikje giet. Alle kleertjes van Ronja kunnen dus lekker goedkoop een tweede ronde mee en ik hoef me geen zorgen te maken over een afwijkende vorm van luier verschonen.

(Bij de komst van een jongetje had ik geschreven: ‘Jeeej, lekker shoppen’ en voor de luierkwestie had ik me al aangemeld voor een workshop verschonen bij een vriendin met zoon).


Vrijwel iedereen die ons nieuwtje hoort reageert grappend met iets als: ‘Die arme Peter, met drie vrouwen in huis’ of ‘Dus jullie moeten nog een keer voor een jongetje’. Nu heb ik tijdens mijn eerste zwangerschap en na de komst van Ronja heel hard en vaak geroepen dat het daarbij zou blijven. Door mijn huidige zwangerschap neemt niemand mijn woorden natuurlijk meer serieus, maar laat ik het zo zeggen: ik denk nu niet dat er een derde telg komt. Uitgaande van een voorspoedige bevalling en een gezonde afloop en is het wat mij betreft straks KWARTET, and that’s it!


Op een nieuwssite las ik onlangs over een onderzoek waaruit bleek dat een gezin met twee dochters het meest harmonieus is en daarmee de ouders het gelukkigst maakt. Nu ben ik zelf enigst kind, al mijn vriendinnen mét zus zijn daar erg mee in hun nopjes. Het percentage gescheiden ouders verspreid over zus-zus, broer-zus, broer-broer relaties binnen mijn vriendenkring ligt echter ongeveer gelijk. De gelukzalige meisje-meisje synergie lijkt na eigen observatie vooral vruchten af te werpen voor de twee dochters en niet persé voor de ouders.


Zal de magische combinatie van twee dochters ons leven voorspoed en harmonie brengen? Wij houden ons maar vast aan het principe van wishful thinking of beter nog: ‘self-fulfilling prophecy’; een zelfbevestigende voorspelling. Het vooruitzicht op de toekomstige gezinssamenstelling maakt in ieder geval nu al verdomd gelukkig.


Roos

› Meer...

Oma

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Je komt ze vaak in babywinkels en in parken tegen. Zwangere vrouwen of jonge moeders die met hun eigen moeder op stap zijn. Het leek me altijd een moment waarop je samen met je moeder kon gaan tutten en je verheugen op de komst van haar kleinkind en jouw baby of op al het moois wat de kleine nog zou meemaken. Maar als je moeder net als die van mij zelf nog maar net uit de luiers is van haar tweede leg is er simpelweg minder tijd om samen weg te dromen en te shoppen. Toen ik zwanger was van Lou hebben mijn moeder en ik geen rompertjes uitgezocht. En konden we niet eindeloos kopjes thee drinken terwijl we namen bedachten want mijn kleine broertjes en zusje moesten naar hockey worden gebracht of er moest een traktatie worden gebakken voor op school. Ik had toen wel behoefte aan dat getut en vond het jammer dat het er niet van kwam. Tijdens mijn tweede zwangerschap had ik het zelf al veel te druk met Lou om uren lang over mijn buik te aaien en samen met mijn moeder taartjes te eten. Toen kwam het er dus weer niet van want zowel zij als ik waren volop bezig met onze kinderen. [/p] Maar je ziet duidelijk een verschil tussen de oma en de moeder, hoe jong haar eigen kinderen dan eigenlijk nog zijn. Ze smelt als ze wordt geroepen of als ze ziet hoe die twee kleintjes aan het spelen zijn. Ze kan zich bijna niet beheersen en wil ze het liefst de hele dag door verwennen en knuffelen. Ze is een lieve oma van 53. Het is vertederend om te zien hoe je eigen moeder zo van je kinderen kan genieten en houden. En dat is eigenlijk veel leuker dan eindeloos samen in de HEMA scharrelen. [/p] Blanca.[/p]

› Meer...

Echo

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

En dan ben je plotsklaps twintig weken zwanger, alweer op de helft! Ik kan me niet heugen me ooit zo lamlendig, beroerd en hopeloos gevoeld te hebben als tijdens de afgelopen periode, behalve tijdens de vorige zwangerschap. Maar genoeg gezeurd en getreurd; de misère is voorbij! De energie sijpelt na drie maanden geleidelijk mijn lichaam weer in. De heerlijke zwangerschapsgloed die ik me zo goed herinner van de vorige keer vloeit eindelijk weer door mijn aderen.

Halverwege de zwangerschap zijn betekent ook dat je ervoor kan kiezen om een Structureel Echoscopisch Onderzoek te laten doen, in de volksmond gewoon de 20 weken echo. Ondanks dat mijn vorige zwangerschap vlekkeloos verlopen is, vonden we het deze keer weer belangrijk om alles goed na te laten kijken. Deze keer zou een negatief getinte uitslag immers niet alleen invloed op Peter en mij hebben, maar ook op Ronja. Mocht de nieuwe telg bijvoorbeeld door een lichamelijke afwijking de eerste periode in het ziekenhuis moeten doorbrengen dan moeten we voor Ronja goede opvang regelen.

[p]Afgelopen maandag was het zover. De hele dag loop ik door het huis te ijsberen en de zenuwen werden steeds erger. Ik laat alles uit mijn handen vallen, sneer naar Peter en vraag me ondertussen af of dit onder stress of hormonen valt. Straks weten we niet alleen of ons nieuwe kindje gezond was, maar ook of Ronja een broertje of een zusje krijgt. Als je aan Ronja vraagt wat er in mama’s buik zit zegt ze soms Ernie[/i] (van Bert) en soms krijg ik alleen een kus op mijn buik; we hopen dat het geluk heeft gebracht. Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

En dan ben je plotsklaps twintig weken zwanger, alweer op de helft! Ik kan me niet heugen me ooit zo lamlendig, beroerd en hopeloos gevoeld te hebben als tijdens de afgelopen periode, behalve tijdens de vorige zwangerschap. Maar genoeg gezeurd en getreurd; de misère is voorbij! De energie sijpelt na drie maanden geleidelijk mijn lichaam weer in. De heerlijke zwangerschapsgloed die ik me zo goed herinner van de vorige keer vloeit eindelijk weer door mijn aderen.

Halverwege de zwangerschap zijn betekent ook dat je ervoor kan kiezen om een Structureel Echoscopisch Onderzoek te laten doen, in de volksmond gewoon de 20 weken echo. Ondanks dat mijn vorige zwangerschap vlekkeloos verlopen is, vonden we het deze keer weer belangrijk om alles goed na te laten kijken. Deze keer zou een negatief getinte uitslag immers niet alleen invloed op Peter en mij hebben, maar ook op Ronja. Mocht de nieuwe telg bijvoorbeeld door een lichamelijke afwijking de eerste periode in het ziekenhuis moeten doorbrengen dan moeten we voor Ronja goede opvang regelen.

[p]Afgelopen maandag was het zover. De hele dag loop ik door het huis te ijsberen en de zenuwen werden steeds erger. Ik laat alles uit mijn handen vallen, sneer naar Peter en vraag me ondertussen af of dit onder stress of hormonen valt. Straks weten we niet alleen of ons nieuwe kindje gezond was, maar ook of Ronja een broertje of een zusje krijgt. Als je aan Ronja vraagt wat er in mama’s buik zit zegt ze soms Ernie[/i] (van Bert) en soms krijg ik alleen een kus op mijn buik; we hopen dat het geluk heeft gebracht. [/p]

Iris, de echoscopiste, is erg aardig en checkt eerst of alles aan de baby zit en of alles het juiste formaat heeft. Des te meer er in orde blijkt te zijn, des te minder ik denk aan de sekse van de baby. Peter krijgt het nog even benauwd als Iris lang stil is terwijl ze het hartje bekijkt, maar alles blijkt in orde. Het kindje is gezond!

Nu is het dan toch tijd om tussen de beentjes te gluren om te zien wat het wordt;

[p]een jongen of een meisje? Een zoon of een dochter? Een broertje of een zusje? De echoscopiste zoekt even, zoomt in en zegt dan tegen ons: Nou zeg het maar.[/i] Wij turen en turen, maar zien niets wat duidt op een antwoord op onze brandende vraag.

En dan ben je plotsklaps twintig weken zwanger, alweer op de helft! Ik kan me niet heugen me ooit zo lamlendig, beroerd en hopeloos gevoeld te hebben als tijdens de afgelopen periode, behalve tijdens de vorige zwangerschap. Maar genoeg gezeurd en getreurd; de misère is voorbij! De energie sijpelt na drie maanden geleidelijk mijn lichaam weer in. De heerlijke zwangerschapsgloed die ik me zo goed herinner van de vorige keer vloeit eindelijk weer door mijn aderen.

Halverwege de zwangerschap zijn betekent ook dat je ervoor kan kiezen om een Structureel Echoscopisch Onderzoek te laten doen, in de volksmond gewoon de 20 weken echo. Ondanks dat mijn vorige zwangerschap vlekkeloos verlopen is, vonden we het deze keer weer belangrijk om alles goed na te laten kijken. Deze keer zou een negatief getinte uitslag immers niet alleen invloed op Peter en mij hebben, maar ook op Ronja. Mocht de nieuwe telg bijvoorbeeld door een lichamelijke afwijking de eerste periode in het ziekenhuis moeten doorbrengen dan moeten we voor Ronja goede opvang regelen.

[p]Afgelopen maandag was het zover. De hele dag loop ik door het huis te ijsberen en de zenuwen werden steeds erger. Ik laat alles uit mijn handen vallen, sneer naar Peter en vraag me ondertussen af of dit onder stress of hormonen valt. Straks weten we niet alleen of ons nieuwe kindje gezond was, maar ook of Ronja een broertje of een zusje krijgt. Als je aan Ronja vraagt wat er in mama’s buik zit zegt ze soms Ernie[/i] (van Bert) en soms krijg ik alleen een kus op mijn buik; we hopen dat het geluk heeft gebracht. Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

En dan ben je plotsklaps twintig weken zwanger, alweer op de helft! Ik kan me niet heugen me ooit zo lamlendig, beroerd en hopeloos gevoeld te hebben als tijdens de afgelopen periode, behalve tijdens de vorige zwangerschap. Maar genoeg gezeurd en getreurd; de misère is voorbij! De energie sijpelt na drie maanden geleidelijk mijn lichaam weer in. De heerlijke zwangerschapsgloed die ik me zo goed herinner van de vorige keer vloeit eindelijk weer door mijn aderen.

Halverwege de zwangerschap zijn betekent ook dat je ervoor kan kiezen om een Structureel Echoscopisch Onderzoek te laten doen, in de volksmond gewoon de 20 weken echo. Ondanks dat mijn vorige zwangerschap vlekkeloos verlopen is, vonden we het deze keer weer belangrijk om alles goed na te laten kijken. Deze keer zou een negatief getinte uitslag immers niet alleen invloed op Peter en mij hebben, maar ook op Ronja. Mocht de nieuwe telg bijvoorbeeld door een lichamelijke afwijking de eerste periode in het ziekenhuis moeten doorbrengen dan moeten we voor Ronja goede opvang regelen.

[p]Afgelopen maandag was het zover. De hele dag loop ik door het huis te ijsberen en de zenuwen werden steeds erger. Ik laat alles uit mijn handen vallen, sneer naar Peter en vraag me ondertussen af of dit onder stress of hormonen valt. Straks weten we niet alleen of ons nieuwe kindje gezond was, maar ook of Ronja een broertje of een zusje krijgt. Als je aan Ronja vraagt wat er in mama’s buik zit zegt ze soms Ernie[/i] (van Bert) en soms krijg ik alleen een kus op mijn buik; we hopen dat het geluk heeft gebracht. [/p]

Iris, de echoscopiste, is erg aardig en checkt eerst of alles aan de baby zit en of alles het juiste formaat heeft. Des te meer er in orde blijkt te zijn, des te minder ik denk aan de sekse van de baby. Peter krijgt het nog even benauwd als Iris lang stil is terwijl ze het hartje bekijkt, maar alles blijkt in orde. Het kindje is gezond!

Nu is het dan toch tijd om tussen de beentjes te gluren om te zien wat het wordt;

[p]een jongen of een meisje? Een zoon of een dochter? Een broertje of een zusje? De echoscopiste zoekt even, zoomt in en zegt dan tegen ons: Nou zeg het maar.[/i] Wij turen en turen, maar zien niets wat duidt op een antwoord op onze brandende vraag. [/p] [p]Zal ik het dan maar verklappen? [/i]zegt ze.[/p]

Wordt vervolgd....

Roos

› Meer...

Zwanger!

7 jun 2011, 14:22 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Hallo wereld, ik ben weer zwanger! Als alles goed gaat lopen er over een half jaar twee kleine kindjes rond in ons leven. Ik heb de eerste drie maanden weer ternauwernood overleeft. Je hoort vaak dat mensen de pijn van de bevalling na een paar dagen alweer vergeten zijn. In mijn geval gold dat voor de ochtendziekte; de totale lamlendigheid, slapeloze nachten en natuurlijk de misselijkheid; ik had het allemaal verdrongen. En dat was maar goed ook, anders was er nooit een tweede zwangerschap gekomen. Inmiddels ben ik 13 weken op weg, zijn de ergste klachten voorbij en probeer ik de normale gang van zaken weer op te pakken.

Nog even doorzetten en het grote genieten kan beginnen. De vorige keer heb ik me van de 16e tot en met de 34e week fantastisch gevoeld. Ik had vleugels en ging fluitend door mijn tweede trimester heen. Ik ben benieuwd hoe dat deze keer zal gaan. Ik ben al een aantal keer gewaarschuwd dat geen zwangerschap hetzelfde is. Wat nu in ieder geval al anders is, is dat ik alles al een keertje meegemaakt heb. Het afwachtend de eerste drie maanden, de echo en alle lichamelijke veranderingen. Het zijn nog steeds bijzondere dingen, maar de verwondering is minder. Waardoor deze zwangerschap natuurlijk ook totaal verschilt van de vorige is dat Ronja er is. ‘Is mama moe? Sorry mama, geen tijd voor; we moeten naar buiten!’

Al voor de geboorte van Ronja hoorden we: ‘En wanneer komt de tweede?’ Onze schouders gingen dan omhoog en we zeiden: ‘We beginnen er met één’. Vervolgens hoorden we hoe leuk een broertje of zusje voor Ronja zou zijn en dat ‘de tweede er zo gemakkelijk inschuift’, alsof het niets is. Vreemd genoeg waren het dezelfde mensen die na het horen over het nieuws van mijn tweede zwangerschap zeiden: ‘Oh, wat leuk! Maar, jullie gaan zo’n zware tijd tegemoet’.

Ik kan me nu nog maar moeilijk voorstellen hoe het straks met de nieuwe telg erbij zal zijn. Wat voor persoontje zal zich bij ons voegen en hoe zal dat ons leven veranderen? Volgend jaar kunnen we ons waarschijnlijk niet meer voorstellen dat we ooit niet met zijn vieren zijn geweest. Hoewel deze zwangerschap anders is dan de eerste voelt het toch een beetje als een herhaling van stappen. Ik heb hele traject immers al een keer doorlopen en ik weet waarmee ik straks beloond ga worden. Stiekem heb ik hierdoor zelfs nog een beetje het idee dat ik over een half jaartje opnieuw ga bevallen van Ronja.

Maar iets zegt me dat dat deze keer toch anders zal zijn. :)


Groet, Roos


› Meer...

30 mei 2011, 17:13 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE Vakantie[/p] [/p] Na de afgelopen zomervakantie zijn mijn man en ik lichtelijk getraumatiseerd, we hebben namelijk van de drie weken dat we in Spanje waren zo’n twee en een halve week bij verschillende eerste hulp posten, kinderartsen en tandartsen gezeten. We gingen van huis met een koortsige baby van negen maanden die vervolgens midden in de nacht met 40 graden koorts huilend wakker werd. En in Spanje bel je dan niet met de huisartsendienst maar rij je om 3 uur ‘s nachts naar de eerste hulp. Daar wacht je dan tot dat er bloed wordt afgenomen, en de baby wordt onderzocht om vervolgens in de wachtkamer te zitten wachten tot half twaalf in de middag om weer naar huis te worden gestuurd met de mededeling dat het wellicht een virus zou kunnen zijn en een recept antibiotica. De koorts bleef heen en weer gaan en wij kregen het advies om steeds maar terug te komen als de koorts niet binnen enkele dagen echt weg was. [/p] Op het moment dat wij dachten dat het allemaal weer over was struikelde onze drie jarige zoon over de uitstekende wortels van een boom en kwam met zijn prachtige voortanden terecht op een stenen stoep. Zijn voortanden stonden hierna richting zijn achterhoofd en hij bloedde als een rund. Daar gingen we weer naar de eerste hulp en toen naar de kindertandarts. Deze laatste boog terwijl drie man, inclusief mijzelf hem vast moesten houden zijn tanden weer de goede kant op en zo stonden ze weer recht. Vervolgens mocht onze zoon twee weken lang geen harde dingen meer eten. [/p] Het was een al ellende, we waren toen al langer dan drie jaar gestopt met roken maar hebben menig keer bij een benzine pomp twijfelend voor de sigaretten gestaan. Niks ontspanning en plezier maar angst en stress. Uiteindelijk is het natuurlijk allemaal goed gekomen. Concha had drie dagen voordat we naar huis gingen eindelijk echt geen koorts meer en heeft toen toch nog haar zwemluiers kunnen gebruiken en Lou heeft na een dieet van broodpap en roomijsjes weer zijn mooie rechte stevige tanden, die nu misschien wat rot zijn, weer terug. Bij terugkomst waren we allemaal opgelucht en wij tweeën vooral uitgeput, we zwoeren nooit meer op vakantie te gaan. Nu zijn we net terug van een heerlijke ontspannen vakantie en zijn vorige zomer bijna vergeten. [/p] Blanca[/p]


› Meer...

Wat heb je echt nodig?

27 mei 2011, 13:02 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Tijdens mijn zwangerschap struinde in soms uren over het internet naar 'must haves' voor jonge moeders. Ik kwam verschillende lijstjes tegen en vergeleek ze naarstig met elkaar. Mijn persoonlijke ‘kon niet zonder’ top 5 voor de eerste maanden volgt hieronder. Ze staan niet in rangorde maar in volgorde van gebruik; van de kraamtijd naar het eerste hapje.


1. Het voedingskussen van Formfix bleek voor de komst van Ronja al een fantastische aankoop te zijn geweest. De laatste weken voor de bevalling wist ik van gekkigheid niet meer hoe ik moest liggen; mijn heupen deden pijn en die buik zat in de weg. Dit stevige en lange voedingskussen zorgde ervoor dat ik een stuk comfortabeler kon liggen.

In de borstvoedingsperiode heeft het kussen mijn nek en schouders enorm gespaard doordat het Ronja goed ondersteunde, hierdoor kon ik mijn lichaam beter ontspannen tijdens de borstvoeding.


2. Kleding; Overslagrompers en slobbroekjes

Overslagrompertjes zijn onmisbaar de eerste periode, omdat je ze niet over het hoofdje van het kindje aan trekt. Dit is prettiger voor de baby die net een ‘krappe reis’ door het baarmoederkanaal heeft afgelegd. Overslagrompertjes worden als het ware om het lichaampje heen gevouwen en met drukknoopjes vastgezet. Mijn man was er groot fan van en zag het nut van normale rompertjes niet meer in.

Slobbroekjes zijn broekjes met voet. Ze zitten lekker warm en zijn daarnaast erg praktisch. Hoe klein baby’tjes ook zijn, ze zijn in staat hun sokjes overal kwijt te raken. Mijn persoonlijk advies: zoek ze bij het voeteneinde van het wiegje, onder de commode en zeker in de tas van de kraamvisite. Of koop gewoon een paar slobbroekjes, dat bespaart je een hoop gedoe.


3. Weleda Calendula Billenbalsem Billenbalsem en Wind en Weer Balsem

zijn simpel gezegd fantastisch. Ze ruiken heerlijk en zijn 100% natuurlijk.

De billencrème is erg effectief bij luieruitslag. Zeker toen ons kleine meisje tandjes kreeg werd ze daar wat gevoeliger voor. We deden de billenbalsem op de rode huid en bij de volgende luier was het probleem verholpen.

De Wind en Weer balsem bleek vooral in de koude en natte maanden een uitkomst. Voor het naar buiten gaan op doen, en dan lekker wandelen in het bos of in de sneeuw. Ronjas huidje is nooit schraal geworden maar altijd heerlijk zacht en gezond gebleven


4. De Tripp Trapp stoel van Stokke. Zo gauw ons meisje zelfstandig overeind ging zitten en niet meer omviel zat ze in de Tripp Trapp. Ze vond het heerlijk om eindelijk mee te kunnen doen aan tafel en echt deel uit te maken van het eetmoment. De stoel is inmiddels compleet met een vrolijke waterafstotende bekledingset. Zelf leren eten vergt wat geduld en vlekken, maar de bekleding is eenvoudig te wassen en droogt zeer snel op de cv. Ook het tuigje waar ik van te voren zo tegen was, is intussen bevestigd en zorgt ervoor dat ons beweeglijke meisje blijft waar ze zit.


5. De Beaba Babycook is een stoomkoker waar je het eten voor je kindje snel en gemakkelijk mee kan bereiden. Wij houden zelf erg van koken en verse producten dus deze stoommachine was voor ons een echte uitkomst. Het wassen en snijden van de groenten kostte me twee minuten en daarna deed de Babycook de rest van het werk. Als je hem tijdens het koken van je eigen maaltje aanzet kan je daarna gezellig samen met je kindje eten. We gebruiken hem nu nog steeds om bijvoorbeeld even snel appelmoes mee te maken. Zalig!


Groet, Roos


› Meer...

Het Pierenbadje

9 mei 2011, 16:15 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het Vondelpark is voor mij een plek vol herinneringen. Als geboren en getogen Amsterdamse heb ik talloze middagen in dit stadspark doorgebracht. Als kind bij het Melkhuisje en het pierenbad, als tiener op de veldjes richting het Max Euweplein en als student bij het Blauwe Theehuis.
De zomer dat ik zwanger was van Ronja slopen Peter en ik als vossen om het pierenbadje heen. Volgend jaar zouden wij ook de onzichtbare toegangspas hebben voor deze plek, dan zouden wij met kind op de arm toetreden tot deze magische habitat. Weinig als ik toen van babies wist zat ik een jaar later met een zes maanden oude baby bij het badje. Ze sliep en was zich geenszins bewust van wat er zich om haar heen afspeelde. Wel kon ik alvast ons nieuwe territorium verkennen en de boel eens even goed bespieden.
Afgelopen vrijdag was het zover; we gingen naar het pierenbadje. We voorzagen Ronja van zonnebrandcrème, wapperde ons kleedje neer, stalde onze proviand uit en keken om ons heen. Waar was Ronja gebleven? Een paar kleedjes verderop stond ze bij een slapende moeder en een bal. Die bal ging met haar mee. In haar nakie liep ze er wat mee rond en kreeg toen een ander kleedje in het oog, met een emmertje. Ronja besloop de eigenaresse van achter en ruilde de bal behendig voor het emmertje en liep verder. Wij bekeken dit tafereel grinnikend van een afstandje en waren benieuwd naar haar volgende prooi. Nadat Ronja nog een diabolo had geruild voor een slipper en die weer voor een roze opblaas flamingo, deed papa een rondje terugruilen met de eigenlijke bezitters van de spullen. Zij leken niet verbaasd over deze gang van zaken en wuifden onze excuses weg. Wij keken elkaar blij aan en voelden ons direct thuis op onze nieuwe Vondelpark-stek.
Ronja wilde absoluut niet bij ons op het kleedje zitten, ze klauterde over het lage muurtje richting pierenbadje en ik mocht welgeteld één rondje met haar badderen. Daarna zette ze haar strooptocht voort, ik nestelde me lekker bij papa op het kleedje in de schaduw en we keken verder naar het schouwspel van dochterlief. Zij had zich inmiddels aangesloten bij een gezin met spelende kinderen dat na een tijdje hun lunch tevoorschijn haalde. Met wat gezwaai hadden ze inmiddels doorgekregen dat deze kleine rover bij ons hoorde en ze hielden iets omhoog. We zagen niet wat het was, maar de hoogzwangere dame die tussen onze kleedjes in zat schoot ons te hulp. Ze maakte contact met Ronja’s nieuwe ouders en riep ons vervolgens vragend toe: ‘ Mag ze komkommer?’ ‘Jahaa’ riepen wij terug. Later herhaalde dit dezelfde tafereel zich bij een ander gezin waar Ronja haar zinnen op een rijstcracker gezet had. Na een half uurtje kwam Ronja tevreden terug en mochten we naar huis.
Hier viel ze snel en zonder tegenstribbelen in een diepe slaap, terwijl wij trots boven haar bedje hingen te mijmeren over ons volgende bezoek aan het pierenbadje.
Roos


› Meer...

Weekendje weg

20 apr 2011, 11:09 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Afgelopen weekend was ik voor het eerst sinds de komst van Ronja twee nachtjes weg met vriendinnen. Twee nachtjes geen kind. Met lichte spanning zag ik de datum van het weekendje Friesland al een paar weken dichterbij komen, en nu was het zover. Half ziek maar vol goede moed trof ik mijn voorbereidingen. Tijdens het inpakken van mij tas betrapte ik mezelf er op dat ik telkens rompertjes, billencrème en speelgoed wilde inpakken. Steeds hernam ik me en ging met de mantra: ‘pumps, sieraden en tijdschriften’ door het huis. En het lukte, ik had een volgepakte tas vol met volwassen vrouwen dingen. Mijn handtas kreeg ook een grondige reinigingsbeurt; luiers, bijtring en neusdruppels vonden allemaal een plekje in papa’s jaszak.
Uiteraard wilde Ronja bij het afscheid geen kusje en knuffel geven of ontvangen en zat ze triomfantelijk lachend bij haar vader op de arm. ‘Dada dagg, daadaggg’ zei ze terwijl ze blij zwaaide. Zo snel als ik kon gaf ik Peter een kus en hobbelde met natte ogen de trappen af.
Vochtige ogen wegvegend besefte ik me dat ik blij mag zijn dat Ronja zo makkelijk en tevreden bij haar vader achterblijft. Ik weet dat ze samen een topweekend gaan hebben en dat ik met een gerust hart weg kan gaan. Ik besef me ook dat ik voor het eerst in 14 maanden twee nachten rustig door en -uit kan slapen. Dus ik besluit tot een positieve mindset, die zich wat gemakkelijker laat toepassen als ik eenmaal met mijn vriendinnen in de auto zit en de goeie gesprekken en flauwe grappen zich aandienen.
Ik vermaak me goed. Vooral in alle rust uitgebreid koken zonder huilend kind, vieze luiers of een lopende snotneus bevalt goed. Ik dompel me onder in rustig een boekje lezen, rondje shoppen in Bolsward, filmpjes van vroeger kijken en lange nachtelijke gesprekken. Lang leve de vrijheid
De tweede ochtend, de dag van vertrek, begint het te kriebelen. Ik krijg een lief smsje van thuis, mijn hoofd mist mijn eigen kussen en ik heb zin om lekker met Ronja te tuttelen. Eigenlijk wil ik niets liever dan naar mijn gezin, maar ik geniet nog even van de lol en de Friese zon bij onze riante villa.
De rit terug naar Amsterdam voelt dubbel. Vroeger deed ik niets liever dan deze weekendjes weg. Als ik toen naar huis reed was ik moe, maar wilde volgende week nog een keer. Nu ben ik moe en voldaan maar gevoelsmatig niet van plan om ooit nog een nachtje van Ronja weg te zijn. Ik wil haar vannacht weer horen snurken, en om haar lachen als ze trots laat zien dat ze mijn onderbroek als vestje heeft aangedaan.
Als ik de auto uitstap staan mijn twee schatjes al beneden. Ronja op Peters arm, ze lachten, zwaaien en ik krijg een dikke snotneus kus. Heerlijk om weer thuis te zijn.
Roos


› Meer...