Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4
Afgelopen augustus hebben we met z’n vieren heerlijk in Frankrijk gekampeerd. We hebben in meertjes gezwommen, croissantjes gegeten en boswandelingen gemaakt. Maar wat we ook hebben gedaan is Sinterklaasliedjes zingen. Lou is namelijk eigenlijk al ongeveer een jaar bezig met de komst van de goedheiligman. Het hele jaar door heeft hij als Piet hier in huis met een kussensloop vol met houten blokjes over zijn schouder gelopen, terwijl hij op zoek was naar kinderen die nog een pepernootje wilden. Zijn zusje moest ondertussen als mini-inval-Sinterklaasje op de (bank) stoomboot wachten totdat hij genoeg kinderen had verzameld die de Sint een waardig en juichend welkom konden geven. Al die tijd heb ik in mijn eentje de menigte moeten spelen die de Sint verwelkomde. Afgelopen zondag was het eindelijk zover en stond hij zelf zo’n beetje de hele dag in de menigte tussen al die anderen fanatiekelingen Piiiiieeeet, Piiiiiieeeet te roepen met zijn handen in een kommetje. Hij gelooft volop en dat is niet alleen vertederend maar ook erg leuk omdat je dan zelf ook stiekem weer een klein beetje mag geloven. Het waren niet alleen de kinderen die stonden te schreeuwen en te staren maar ook de ouders keken vol ontzag naar Sinterklaas toen hij op zijn paard voorbij kwam. Sinds een week is hij ook de grootste fan van die mevrouw van het journaal Dieuwertje Blok. En nu hangt die aan mijn arm omdat we nog steeds geen contact hebben opgenomen met Sinterklaas via unternet, zoals hij dat zo mooi zegt. De Sint heeft namelijk een nieuw boek en om erin voor te komen moet je volgens mevrouw Blok je digitaal aanmelden. U hoort het er zijn veel belangrijkere zaken dan het schrijven van deze blog, tot een volgende keer maar weer. Blanca