Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Er wordt mij vaak gevraagd of er nog een derde kind komt. Tja, ik weet het niet. Zoals iedereen (of bijna iedereen) smelt ik als ik zo’n kleine lieve baby mag vasthouden, als het kleine handje zich om je vinger vouwt. En hoe schattig is het wanneer zo’n kleintje voor het eerst lacht of mama roept. Toch betrap ik mezelf wel denk ik wekelijks op de opluchting die ik soms voel als ik me bedenk dat mijn kinderen overal zelf naar toe lopen, kunnen zeggen wat ze willen en ik niet meer met flesjes en melkpoeder in de weer ben. Als ze ziek zijn is het toch echt minder eng, ze vertellen waar ze last van hebben. Dat ze minder kwetsbaar zijn maakt het allemaal ontspannender. Maar als ik bedenk dat ik nooit meer zwanger zou zijn en nooit meer een baby'tje in mijn buik zou voelen dan begin ik toch een heel klein beetje te twijfelen. Toch weet ik zeker dat ik het nu niet zou willen. Ik geniet juist van het feit dat je steeds meer kan doen met grotere kinderen. Het is zo leuk om met ze verstoppertje te spelen, samen verhalen te verzinnen, dingen te bespreken en op rotsen te klimmen. Ik moet er ook niet aan denken dat mijn lichaam negen maanden lang moet veranderen om na een zware bevalling weer minstens negen maanden lang weer te moeten herstellen. Maar ja dan denk ik weer aan die lieve baby. Voor nu weet ik het zeker de komende jaren komt er geen kindje bij. Wie weet later. Gelukkig heb ik een hele lieve kleine neef die mijn vinger af en toe vasthoudt en naar mij lacht. Blanca