Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE Safari Het is weer mooi weer en dat betekent voor mij dat het foto seizoen weer begonnen is. Vanaf halverwege april tot eind september is het foto seizoen en verdedig ik als een ware leeuwin mijn kroost tegen toeristen met een foto camera. Dit gaat meestal als volgt; ik fiets met mijn schattige kindertjes door de binnenstad van Amsterdam richting een park, speeltuin, zwembadje of dierentuin. We stoppen bij een stoplicht of staan even stil omdat er speen zoek is, en dan komen ze. Meestal zien we hoe een stel uit de VS, Frankrijk, Spanje of Engeland ons, hun prooi, nadert. Ze smoezen, fluisteren en overleggen tot dat zij haar goedkeuring geeft en hij dichterbij komt. Op dit moment heeft de leeuwin het stel al een tijdje geobserveerd en vreest dat haar welpjes aangevallen zullen worden door duizenden mega pixels. De leeuwin die ondertussen het verkeer en haar welpjes in de gaten probeert te houden ziet hem zijn lens op haar gezin richten en voelt haar woede opkomen en haar hart in haar keel bonzen. Ze begint nee te schudden en schreeuwt in haar beste Engels dat hij geen foto’s van haar kinderen moet maken. De jager voelt zich betrapt, laat het fototoestel weer voor zijn gezette middelbare -leeftijd -buik hangen en wijst naar het dichtstbijzijnde historisch pand en wenkt dat hij van plan was om dit architectonisch hoogstandje vast te leggen in plaats van de kindertjes in de bakfiets. De leeuwin ontspant even maar als ze dan weer kijkt ziet ze hoe het apparaat wederom naar haar kleintjes is gericht. Ze werpt nog een boze blik en dat is het groen en tijd om boos en verbaasd over de volharding van de jager weer verder te fietsen. U zult zich afvragen wat er mis is met een foto. Niks natuurlijk zolang ik beslis wie er een foto van mijn kinderen heeft. Misschien ben ik ouderwets, te gesteld op mijn privacy of gewoon raar maar ik vind het niet meer dan normaal dat je vraagt of je een foto van iemands zijn kinderen mag nemen, vooral als je toch voor diegene zijn neus staat. Maar goed deze woede tegen toeristen met fototoestellen in de buurt van mijn kinderen is overgeslagen op het oudste welpje. We stonden voor een stoplicht op de Dam onderweg naar Artis. “Mamma die meneer maakt een foto van ons, dat willen we niet, toch?” De leeuwin realiseerde zich op dit moment maar weer eens dat kleine welpjes alles over nemen van hun soms zonder aanleiding op haar hoede chagrijnige moeder en besloot het gevecht tegen de jagers op te geven en volgende keer samen met haar welpjes naar het vogeltje te lachen. Blanca


