Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Grote stapjes, kleine stapjes...

 
Een belangrijke gebeurtenis verdient een grootste openingzin, dus daar gaan we:
‘Ze loopt, ze loopt’ riep Peter vanuit de huiskamer naar me, terwijl ik in de keuken een tarte tatin aan het bakken was.
Toen ik eenmaal arriveerde zat ze echter alweer met haar blokkenstoof te spelen. Ronja leek niet echt onder de indruk van haar zojuist genomen drie stapjes. Nu, een week later, banjert ze vrolijk heen en weer door het huis. We laten haar van papa naar mama lopen terwijl we wijdbeens op de grond zitten en ontvangen haar met open armen en veel applaus. Zij klapt ook in haar handjes en straalt van trots; een glimlach van oor tot oor. Het is alsof ze denkt: Eindelijk! Als haar benen het even begeven kruipt ze stellig naar een stoel om zich weer op te trekken en daar gaat ze weer. Tot ze haar evenwicht verliest en haar val gebroken wordt door haar luier. *Plof*
Ronja heeft de gave om dingen voor het eerst te doen op markante momenten.
Zo zette de bevalling in tijdens de nacht dat het kabinet viel en begon ze te kruipen op Prinsjesdag. De ‘loop-premičre’ kregen we op de eerste dag van de lente. Waarschijnlijk hebben we deze traditie zelf in gang gezet doordat we de zwangerschapstest op Vaderdag deden.
De verloskundige zei tegen me: ‘Tijdens de zwangerschap wil je dat je kind gemiddeld is, daarna niet meer’. Maar of wij dat nou wilden of niet, Ronja kreeg volgens het boekje met precies 6 maanden haar eerste tand. En nu loopt ze met 13 maanden terwijl ik overal lees dat peutertjes dat tussen de 12e en 14e maand gaan doen. Echter, ik vind haar niet gemiddeld. Zoals een goede ouder betaamt vind ik Ronja het meeste bijzondere meisje ter wereld. Toen Peter, die Ronja ook het meeste bijzondere meisje op aarde vindt, deze gevoelens met zijn moeder deelde, zei zij: ‘Ja, maar dat vinden alle ouders’. Waarop Peter stralend van geluk zei: ‘Ja, ik denk ook dat álle ouders Ronja het meeste bijzondere meisje op aarde vinden’.
Ronjas loopkunsten vergen een geheel nieuwe beveiligingscheck door het huis. De hoeken van de tafel zijn inmiddels voorzien van bumpers en alle stopcontacten zijn voorzien van een beschermplaatje. Het traphekje voor de keuken hadden we al in gebruik. Nu Ronja kan lopen vindt ze het fantastisch om in de keuken te gaan staan en vervolgens het hekje dicht te doen, zodat ik er niet meer in kan. Ik moet natuurlijk opvoeden en duidelijk maken dat ze écht de keuken niet in mag.
En dat ga ik heus doen.. morgen, of volgende week...
Eerst nog even genieten van hoe ze lopend schaterlacht als ze mama in ‘de rest van het huis’ opsluit.
Roos


 

Tags

 
 
 

Andere blogs in De Geboortewinkel (5)

 
Sandra

Wakker worden

27 jan 2012, 07:12

Om zeven uur klikt de voordeur zachtjes dicht. Peter vertrekt naar zijn werk. Ik ben vroeg op,...

Sandra

Sinterklaas

27 jan 2012, 07:12

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE...
Sandra

Piekeren

27 jan 2012, 07:12

De afgelopen weken lig ik ’s nachts steeds vaker wakker. Volgens de yogadocente van de...

Sandra

Slapen

27 jan 2012, 07:12

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE...
Sandra

Oorontsteking

27 jan 2012, 07:12

Krijsend wordt Ronja midden in de nacht wakker. Een blik op de wekker vertelt me dat het half een...