Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Blogs

 

Wakker worden

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Om zeven uur klikt de voordeur zachtjes dicht. Peter vertrekt naar zijn werk. Ik ben vroeg op, heb al gedouched en smeer een boterhammetje. Het is een van de eerste dagen dat het nog echt donker is buiten. Ik heb het nostalgische gevoel van knusse winterochtenden met koude voeten en de warme stokende kachel. De afgelopen dagen wordt Ronja pas om half negen wakker dus ik reken op een uurtje voor mezelf.


‘Mama’, hoor ik zachtjes uit de slaapkamer komen. Zo snel als dat gaat met een dikke buik hijs ik mezelf overeind en waggel naar de slaapkamer. Ik doe een klein lampje aan en zie Ronja’s slaperige hoofdje, haartjes overeind en half open oogjes, langzaam ontwaken. ‘Papa?’ fluistert ze. ‘Papa is met de trein naar zijn werk’ antwoord ik. Ik ga achter haar zitten en ze kroelt tegen me aan. ‘Papa trein rijen’ concludeert ze mopperend en stoot morrende kreuntjes uit.


‘Slakkie uit’ zegt Ronja terwijl ik in het halfdonker zoek naar de rits van haar slaapzak. Verder maakt ze nog geen aanstalten om het bed uit te komen zoals ze normaal doet. Ze draait klitjes in haar kapsel en lijkt weer bij me weg te soezen. Ik overweeg op te staan en te ontbijten. Peter heeft verse jus d’orange voor me uitgeperst die op afstand naar me staat te lonken. Maar dan bedenk ik me dat dit een van de laatste ochtenden is waarop Ronja en ik met z’n tweeën zijn. Over een paar weken heeft ze een klein zusje, moet mijn aandacht delen en ik zal vrijwel constant in touw zijn. Ook is het vrij uitzonderlijk dat Ronja rustig blijft liggen en niet als een stuiterbal door het huis springt en al haar speelgoed uit de kast trekt. Ik grinnik genietend en verstop mijn neus nog even tussen de zachte haartjes in haar warme nekje.

Goeiemorgen.


Roos

› Meer...

Sinterklaas

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4


Afgelopen augustus hebben we met z’n vieren heerlijk in Frankrijk gekampeerd. We hebben in meertjes gezwommen, croissantjes gegeten en boswandelingen gemaakt. Maar wat we ook hebben gedaan is Sinterklaasliedjes zingen. Lou is namelijk eigenlijk al ongeveer een jaar bezig met de komst van de goedheiligman. Het hele jaar door heeft hij als Piet hier in huis met een kussensloop vol met houten blokjes over zijn schouder gelopen, terwijl hij op zoek was naar kinderen die nog een pepernootje wilden. Zijn zusje moest ondertussen als mini-inval-Sinterklaasje op de (bank) stoomboot wachten totdat hij genoeg kinderen had verzameld die de Sint een waardig en juichend welkom konden geven. Al die tijd heb ik in mijn eentje de menigte moeten spelen die de Sint verwelkomde. [/p] Afgelopen zondag was het eindelijk zover en stond hij zelf zo’n beetje de hele dag in de menigte tussen al die anderen fanatiekelingen Piiiiieeeet, Piiiiiieeeet te roepen met zijn handen in een kommetje. Hij gelooft volop en dat is niet alleen vertederend maar ook erg leuk omdat je dan zelf ook stiekem weer een klein beetje mag geloven. Het waren niet alleen de kinderen die stonden te schreeuwen en te staren maar ook de ouders keken vol ontzag naar Sinterklaas toen hij op zijn paard voorbij kwam. [/p] Sinds een week is hij ook de grootste fan van die mevrouw van het journaal Dieuwertje Blok. En nu hangt die aan mijn arm omdat we nog steeds geen contact hebben opgenomen met Sinterklaas via unternet, zoals hij dat zo mooi zegt. De Sint heeft namelijk een nieuw boek en om erin voor te komen moet je volgens mevrouw Blok je digitaal aanmelden. [/p] U hoort het er zijn veel belangrijkere zaken dan het schrijven van deze blog, tot een volgende keer maar weer.[/p] Blanca[/p]

› Meer...

Piekeren

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

De afgelopen weken lig ik ’s nachts steeds vaker wakker. Volgens de yogadocente van de zwangerschapscursus komt dit omdat mijn lichaam onder invloed van hormonen vast ‘oefent’ voor de nachtvoedingen. Ze raadt aan even naar het toilet te gaan, wat te lezen of iets warms te drinken. Wat je volgens haar zeker niet moet doen is piekeren. En laat dat nou net zijn waar ik zo ontzettend goed in ben; urenlang tobben.


Thuisbevallen of niet, in welke koffer pakken we de ziekenhuisspullen, en hoe kom je met twee kinderen de trap op? De laatste weken begin ik me in de nachtelijke uurtjes vooral zorgen te maken over hoe Ronja zal reageren op haar kleine zusje. Zal ze jaloers worden, onhandelbaar of zich buitengesloten voelen? Was een tweede kind wel echt een goed idee, zal ik wel evenveel van de nieuwe baby kunnen houden? De 'houden van overpeinzingen' had ik tijdens mijn eerste zwangerschap ook en die bleken achteraf gelukkig volstrekt onnodig.


Peter kwam laatst met de leuke quote: ‘Piekeren is de verkeerde kant op fantaseren’. Ik vond het een zeer treffende kruimeltekst die ik sindsdien vooral rond half vier ’s nachts als bezwerende spreuk gebruik. Ik prevel tegen mezelf dat alles goed komt en dat er zich voor elk probleem een oplossing zal aandienen. En terugblikkend op de vorige kraamtijd is dat ook precies hoe alle obstakels overwonnen werden. Zo vonden we tijdens onze eerste wandeling met Ronja een gloednieuwe badstandaard bij het vuilnis die ik ondanks spierpijn en een vermoeid lichaam eigenhandig naar huis tilde. Geen probleem van immense omvang, maar de pijnlijke schouders die ik had van de verkrampte nachtvoedingen jubelde van vreugde en Ronja dobberde ontspannen rond.

Zo zie je maar; alles komt met een baby vanzelf op zijn pootjes terecht, zelfs het badje.



Roos

› Meer...

Slapen

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Eens in de zoveel maanden lijkt het alsof onze dochter ons uittest. Terwijl ze normaal gesproken lekker vanaf een uur of zeven twaalf uur lang slaapt, heeft ze ook periodes waarin ze opeens om elf uur in de avond rechtop in haar bed staat. [/p] Afgelopen week was het weer zover. Om elf uur toen ik net mijn pyjama had aangetrokken hoorde ik haar overeind komen. Eerst riep ze me nog gewoon maar toen ik haar een paar keer weer neerlegde begon ze te brullen. Ze heeft van alles geprobeerd, zo was haar speen niet goed en moest ik haar een andere geven, had ze honger, moest aap bij haar slapen en toen toch maar niet. Op een gegeven moment zei ze dat het tijd was om op te staan om te gaan kleien. Ik probeerde rustig te blijven en legde haar elke keer weer neer. Na een uur gooide ze haar speen uit bed die ik dan vervolgens in het donker moest gaan zoeken en het weer aan haar teruggaf. Twee minuten later hoorde ik haar de speen weer gooien en riep ze; mama de speen is gevallen. [/p] Na anderhalf uur was ik de wanhoop nabij. Haar negeren hielp niet, praten hielp niet, weer neerleggen hielp ook niet. Ik was alleen thuis en overwoog om half één om haar toch maar in bed te nemen. En toen na ruim twee uur viel dit koppige meisje van twee van vermoeidheid in slaap. En voor mij voelde dit als een hele overwinning.[/p] Blanca[/p]

› Meer...

Oorontsteking

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Krijsend wordt Ronja midden in de nacht wakker. Een blik op de wekker vertelt me dat het half een is. Elke vezel van mijn lichaam zegt dat ik niet moet bewegen, maar zoals altijd neemt mijn moedergevoel het over en keer ik me om.‘Klaar, klaar klaar’ schreeuwt ze. Peter doet een lampje aan en we zien ons kleine meisje rechtop zitten met betraande oogjes. Ik wil haar oppakken maar ze mept om zich heen en werpt zich met een krachtige beweging naar achter.


Ze wil beer, konijn, het bed uit, naar buiten, klimmen en rennen. Alles wat we aanbieden wordt tegen de muur gesmeten en ik voel de moed in m’n schoenen zakken. Ze heeft geen koorts en als we vragen of ze pijn heeft reageert ze niet. Twee uur later zijn Peter en ik er un petit peu klaar mee en proberen midden in de nacht grenzen te stellen. We verheffen onze stem ietwat, leggen haar neer, bieden haar met klemmende armen geborgenheid en zeggen haar dat het nu echt tijd is om te slapen. Dit tafereel zet zich door tot de wekker om half zeven gaat. Ik marcheer dan strompelend maar doortastend naar het medicijnkastje en graai naar het pakje zetpillen. Twintig minuten later valt ze als een blok in slaap en ik doe met haar mee. Bikkel Peter reist met 1,5 uur slaap af naar zijn werk.


Om half tien wordt Ronja stralend wakker. ‘Ronja wáár heb je pijn?’ vraag ik. Ze wijst trots en zegt ‘oor’. Een telefoontje met de huisarts leert me dat oorontsteking helse pijnen oplevert en vooral ’s nachts zijn symptomen laat gelden. We worden zonder enkele moeite tussen de afspraken in de overvolle artsenagenda gepropt en spoeden ons naar de praktijk. Eenmaal thuis met oordruppels bel ik Peter. Getergd door schuldgevoel slaan wij onszelf voor de kop en vragen ons af hoe we dit niet hebben kunnen opmerken. Voor het slapen gaan krijgt Ronja vanavond duizend kusjes...

En een zetpil.


Roos

› Meer...

Baby

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Er wordt mij vaak gevraagd of er nog een derde kind komt. Tja, ik weet het niet. Zoals iedereen (of bijna iedereen) smelt ik als ik zo’n kleine lieve baby mag vasthouden, als het kleine handje zich om je vinger vouwt. En hoe schattig is het wanneer zo’n kleintje voor het eerst lacht of mama roept. [/p] Toch betrap ik mezelf wel denk ik wekelijks op de opluchting die ik soms voel als ik me bedenk dat mijn kinderen overal zelf naar toe lopen, kunnen zeggen wat ze willen en ik niet meer met flesjes en melkpoeder in de weer ben. Als ze ziek zijn is het toch echt minder eng, ze vertellen waar ze last van hebben. Dat ze minder kwetsbaar zijn maakt het allemaal ontspannender. [/p] Maar als ik bedenk dat ik nooit meer zwanger zou zijn en nooit meer een baby'tje in mijn buik zou voelen dan begin ik toch een heel klein beetje te twijfelen. Toch weet ik zeker dat ik het nu niet zou willen. Ik geniet juist van het feit dat je steeds meer kan doen met grotere kinderen. Het is zo leuk om met ze verstoppertje te spelen, samen verhalen te verzinnen, dingen te bespreken en op rotsen te klimmen. Ik moet er ook niet aan denken dat mijn lichaam negen maanden lang moet veranderen om na een zware bevalling weer minstens negen maanden lang weer te moeten herstellen. Maar ja dan denk ik weer aan die lieve baby.[/p] Voor nu weet ik het zeker de komende jaren komt er geen kindje bij. Wie weet later. Gelukkig heb ik een hele lieve kleine neef die mijn vinger af en toe vasthoudt en naar mij lacht. [/p] Blanca[/p]

› Meer...

Eigen Wijze Moeders

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Tijdens mijn eerste zwangerschap werd ik gierend gek van mensen die precies wisten wat goed voor me was. Eén wijntje moest toch best kunnen en waarom ging ik eigenlijk niet meer naar de sportschool? Mijn repliek op deze -ongetwijfeld goedbedoelde- adviezen richtte zich vooral op mijn hevige misselijkheid en zware vermoeidheid. Vaak bleken deze antwoorden voor dovemansoren en dat is ook logisch als je een van de eerste zwangeren in een rijzende geboortegolf bent. Zelf had ik immers geen flauw idee van wat me te wachten stond en had ook nog geen voorstelling van wat zwanger zijn en moederschap betekende.


Na de kraamtijd zette deze trend zich voort. Ik kreeg vaak verbaasde reacties als ik vertelde dat Ronja niet naar de crèche ging, ik na 8 maanden nog steeds borstvoeding gaf en ‘maar’ één dag werkte. Ik voelde me bestempeld als overbeschermende moeder terwijl Ronja een van de meest zelfstandige kindjes van het Pierenbadje was. Ik kreeg de behoefte om me te verdedigen, maar merkte aan de steigerende reacties dat dit alleen maar overredend en radicaal overkwam. Het bleek moeilijk om zonder veel zware woorden uit te leggen dat het moedergevoel me bracht tot wat voor mij goed voelde.


Natuurlijk zijn baby’s die geen borstvoeding krijgen ook gezond, kinderen die naar de crèche gaan niet onthecht en leidt een glaasje wijn tijdens de zwangerschap niet direct tot misvormde foetussen. Mijn keuzes waren alleen anders en zorgen voor een intens gelukkig leven, voor mij. Tijdens de huidige tweede zwangerschap heb ik al een beetje geleerd om alle goedbedoelde bekommeringen naast me neer te leggen en ben trots op hoe ik het doe.

Ik neem dus nog een kopje kruidenthee en drink op alle Eigen Wijze moeders. Proost!


Roos

› Meer...

Verliefd

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Mijn zoon blijft me verbazen. Een paar weken geleden waren het de vragen over leven en dood die hem bezig hielden, nu is hij voornamelijk verliefd. [/p] We waren aan het eten toen mijn man grapte dat ik nog wel een stukje kaas mocht omdat hij zo van mij houdt. Lou zuchtte diep en liet zijn hoofd op zijn hand rustten. Eveline mag ook en stukje kaas omdat ik ook zo van haar houd, zei hij met een dromerige blik. Verder hield hij van niemand zei hij, nou vooruit een heel klein beetje van zijn moeder maar verder echt van niemand. Dit bleek al snel helemaal niet waar te zijn. Hij is zo’n beetje op alle meisjes in zijn klas verliefd. Als we na school buiten spelen rent hij om ze heen, laat hij zich door ze optillen (hij valt op oudere en langere vrouwen van zes) en probeert hij ze te knuffelen. [/p] Een van die meisjes speelde laatst met een groep andere kinderen met een springtouw. Het touw werd net boven de grond rondgedraaid, als je niet op tijd sprong en je door het touw werd geraakt was je af. Lou besloot mee te doen maar de arme lieverd had alleen oog voor het meisje die het touw draaide. Hij zag natuurlijk niet dat het touw eraan kwam en bleef staan en staren naar haar. Je bent af, je moet aan de kant, zei ze. Zijn hoofd werd rood en een immens verdriet overmeesterde hem. Hij kwam naar me toe gerend en kon geen woord meer zeggen. Pas na veel huilen kwam het eruit. Hij voelde zich raar vertelde hij, ze had iets geks gezegd. Na een tijdje op schoot ging het weer maar hij bleef zich raar voelen. Ik vind haar gewoon lief, zei hij, en ik voel me gek. Duidelijk; verliefd.[/p] Blanca[/p]

› Meer...

De Naam

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

We hebben het onszelf niet gemakkelijk gemaakt door opnieuw zwanger te raken van een meisje. Het is natuurlijk heerlijk zo’n tweede dochter, maar hoe noem je haar? Met de naam Ronja hadden we beide het gevoel goud in handen te hebben en waren er van overtuigd dat er geen naam was die daar aan kon tippen. Hij is lief en stoer en heeft tevens het Scandinavische tintje dat naar Peters Deense achtergrond verwijst.

Wij waren ook blij dat we het zo roerend eens waren over Ronja’s naam. Zeker na het verhaal van een Deense vriend van Peter. Hij woont in Kopenhagen en is in maart vader geworden van een zoon. Een week na de geboorte belde Peter om hem te feliciteren en informeerde hierbij terloops naar de naam. Wat bleek, die was er nog niet, ze konden geen benaming bedenken waar ze zich beide goed in konden vinden. In Denemarken hebben ouders tot een half jaar na de geboorte de tijd om met een naam op de proppen te komen. Dat is duidelijk andere koek dan de drie dagen na de geboorte waarbinnen je je baby moet aangeven in Nederland. Tijdens ons bezoek aan de jonge Scandinavische ouders afgelopen zomer waren ze er bijna uit, maar ze wilde ook de laatste twee weken benutten om er nog eens goed over te peinzen

Hoe vind je een naam die even leuk is als die van je eerste kind? We hadden nog een hele lijst met jongensnamen liggen van de eerste zwangerschap en dat gaf raar genoeg het gevoel dat we gebeiteld zaten. Maar toen bleek dat er weer een klein grietje in mijn buik groeide hadden we een probleem. We verwezen elkaar naar de Denemarken vakantie die nog in het verschiet lag. De naam Ronja hadden we daar bedacht dus deze keer moest het daar ook lukken. De heenrit speelden we verwoedde pogingen ‘namen ping pong’; we wierpen elkaar namen toe en gaven ze dan een cijfer. Geen enkele naam scoorde echter hoger dan een achtje. Lichte paniek sloeg toe; het moest en zou deze vakantie lukken. (No pressure...)

En zo geschiedde het tot onze grote opluchting ook; op het strand bij zonsondergang, tijdens het schelpjes zoeken. Weer een tien, niets meer aan doen. Beklonken en bezegeld met een zoen. Heerlijk.

Roos

› Meer...

Moeilijke vragen

27 jan 2012, 07:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

Het kan in één keer keihard gaan. Zo heb je een klein kindje die net baby af is en zo heb je een schoolgaande zoon die je overrompeld met de meest gecompliceerde vragen.

Wat is dood?, Kun je eten als je dood bent?, Waar was ik voordat ik was geboren?, Waarom zijn die twee mandrillen op elkaar geklommen, en waarom hijgt die ene de hele tijd? Waarom gaan er mensen en dieren dood? En natuurlijk, hoe komen baby’s in de buik van hun moeder? Dit lijkt me genoeg stof om over een jaar uit te spreiden maar deze vragen zijn mij de afgelopen week gesteld. Tot mijn grote spijt en zijn grote spijt had ik geen antwoorden. We hebben het moeten doen met vage reacties van mijn kant en slappe afleidingsmanoeuvres.

Ik heb mijn eigen moeder altijd horen zeggen dat kinderen vragen stellen als ze toe zijn aan antwoorden erop. Eerlijk gezegd zie ik hier inderdaad wat in, alleen was ik nog niet klaar voor al die vraagstukken. Hij denkt natuurlijk over van alles na en er zijn tal van dingen die je niet kan bedenken als je vier bent. Dus vraag je hat aan je ouders. Ik heb nu in ieder geval wat tijd gehad om te wennen aan dit soort vragen zoals bijvoorbeeld, hoe komt een baby uit een buik?

Het is natuurlijk waar dat hij het zich afvraagt en dus een antwoord aankan. Maar dat betekent nog niet dat die toe is aan droge biologie lessen en aan antwoorden zoals ‘we gaan allemaal een keer dood’. Het blijft dus een beetje voorzichtig aanvoelen waar hij aan toe is, zonder te liggen en zonder rare dingen erbij te halen zoals ooievaars met baby’s aan hun snavels. Lastig. Wat ik nu in ieder geval nodig heb is een beetje inspiratie om te kunnen uitleggen waarom die mandril toch zo aan het hijgen was.

Blanca

› Meer...